Als ik niet vanuit mijn angst had geleefd, hoe zou mijn leven er dan uitzien?

Onlangs werd ik onverwacht geraakt door oude pijn. Het kwam hard binnen. In plaats van ervan weg te gaan, ben ik ermee gaan zitten. Bijna drie uur lang heb ik geschreven, gepraat, gevoeld en mezelf vragen gesteld. Totdat ik niet alleen kon zien, maar ook kon voelen wat er werkelijk in mij geraakt werd.

Langzaam veranderde de lading. Ik kon weer kijken vanuit het heden, in plaats van vanuit wat op dat moment in mij was geraakt. Voor mij is dat transformatie.

Het woord komt van het Latijnse transformare: trans betekent onder meer ‘voorbij’ of ‘doorheen’ en formare betekent ‘vormgeven’. Ik zie transformatie als een brug tussen de vorm die ons leven heeft gekregen door ervaringen, angsten en overtuigingen, en een nieuwe vorm die nog niet vastligt.

Die brug oversteken vraagt moed. We verlaten de zekerheid van wat we kennen zonder te weten hoe het aan de andere kant zal zijn. Niet omdat alles wat achter ons ligt moet verdwijnen, maar omdat het niet langer hoeft te bepalen van waaruit we vandaag handelen.

Van daaruit kunnen we creëren vanuit het nu. We zijn hier om te herinneren, te leren en te ervaren.