Voorbij de reactie van een kind

Ik heb drie kinderen. Alle drie groeien ze op binnen hetzelfde gezin en met de uitdagingen die daarbij horen. Toch ontwikkelt ieder van hen een eigen manier om met stress om te gaan. De één schreeuwt wanneer de spanning oploopt. De ander maakt zich zorgen over school. Weer een ander zoekt steeds bevestiging dat hij goed genoeg is zoals hij is.

Verschillende reacties en verschillende manieren om met spanning om te gaan. Maar die reacties zijn niet het gevoel zelf. Het zijn manieren waarop een kind probeert om te gaan met wat er vanbinnen gebeurt. Daaronder kunnen angst, onzekerheid, verdriet, schaamte of onmacht liggen.

Dat roept bij mij als ouder een belangrijke vraag op: kan ik voorbij de reactie kijken en zien wat er in mijn kind gebeurt? Of wordt er ook iets in mij geraakt?

Het gedrag van een kind kan iets raken wat al langer in ons leeft. Op zulke momenten probeer ik stil te staan en te ademen. Daardoor ontstaat er ruimte tussen wat mij raakt en hoe ik reageer. In die ruimte kan ik kiezen hoe ik mijn kind antwoord geef.

Vanuit die rust ontstaat nieuwsgierigheid. Wat gebeurt er nu in mijn kind? Wat probeert deze reactie mij te vertellen? Hoe heeft mijn kind geleerd om op deze manier met stress om te gaan?

En wat gebeurt er in mij wanneer ik dit zie? Herken ik iets uit mijn eigen jeugd of mijn familiesysteem? Geef ik misschien iets door zonder dat ik mij daarvan bewust ben?

Dit zijn veel vragen, en ze vragen niet altijd meteen om een antwoord. Wanneer we bereid zijn stil te zitten, te voelen en te schrijven, kunnen we stap voor stap ontdekken wat er speelt.